Review: Canon EOS 1000D

Deze review is gebaseerd op een pre-productiemodel van de Canon EOS 1000D (firmware versie 1.0.1). Mochten er wijzigingen voordoen in het uiteindelijke productiemodel dan zullen wij daar melding van maken.

De markt voor goedkope spiegelreflexcamera’s tiert weelderig. Jarenlang was Canon heer en meester in dit segment, met haar populaire goedkope spiegelreflexen. Nu begint de koppositie van Canon wat aan het wankelen te raken. Nikon is bezig met een flinke inhaalslag en noteerde goede verkoopcijfers met de ‘D40 franchise’ (bestaande uit de Nikon D40, D40x en D60). Ook nieuwkomer Sony timmert hard aan de weg, met maar liefst drie nieuwe instapmodellen en grote marketingcampagnes.

Nieuwe camera voor de massa?

Kortom, tijd voor Canon om iets nieuws te bedenken. Bij introductie van de (tegenover de concurrentie ietwat dure) 450D werd aanvankelijk vermeld dat de ‘oude’ 400D in de verkoop zou blijven als goedkoop alternatief. De 400D verdwijnt nu definitief van het toneel en maakt plaats voor de 1000D, qua specificaties een combinatie tussen de 400D en 450D.

Vlnr: Canon EOS 400D, EOS 1000D, EOS 450D (klik voor grote afbeelding)

Behuizing & verschillen

Bekijk je het drietal naast elkaar, dan komt de 1000D qua behuizing het meeste overeen met de 450D. De bediening van de twee is identiek, het aantal knoppen is ten opzichte van de 400D fors gedaald en de menustructuur is aanzienlijk verbeterd. Ook de behuizing voelt vrijwel hetzelfde aan. Hoewel het een beetje krampachtig vasthouden blijft voor mensen met grote handen, lijkt de grip net wat meer houvast te geven dan de 400D. Ten opzichte van de 450D is bezuinigd op de afwerking, de 1000D mist de rubberen bekleding op de grip en aan de achterzijde.

Het lcd-scherm is met 2,5-inch van hetzelfde formaat als dat op de 400D. Wel is het nieuwe scherm helderder en heeft het een hoger contrast. De optische zoeker is niet noemenswaardig groter dan die in de 400D, maar bij een directe vergelijking valt de helderheid van de nieuwe zoeker wel op in positieve zin.

De 1000D is uitgerust met een 10.1-megapixel cmos-beeldsensor. Vermoedelijk exact dezelfde als in de 400D. Beiden leveren foto’s af van 3888 bij 2592 pixels en in een één op één vergelijking van raw-foto’s uit beide camera’s is vrijwel geen verschil te ontdekken. Dit ondanks de nieuwe Digic III beeldprocessor in de 1000D. De 400D was echter al een degelijke performer op gebied van beeldkwaliteit en ook nu kan de beeldsensor zich nog prima meten met de concurrentie. Ook op hoge ISO waarden zijn de resultaten goed bruikbaar. Zeker als je in RAW schiet is het eenvoudig om de aanwezige kleurruis te verwijderen door een klein beetje kleurruisreductie toe te passen bij de raw-omzetting.

Voorbeeld ISO 1600

100% uitsnede, geen kleurruisreductie

100% uitsnede, kleurruisreductie 25%

Digic III beeldprocessor

De Digic III beeldprocessor lijkt geen directe invloed te hebben op de beeldkwaliteit, wel voegt de nieuwe verwerkingseenheid een aantal opties toe. Zo heb je net als bij de 450D een optie voor ruisreductie bij hoge ISO waarden. Het inschakelen hiervan maakt het wel onmogelijk om de repeteerstand te gebruiken, het verwerken van de beelden kost hiervoor teveel tijd. Schiet je in RAW, dan kun je deze optie uitlaten, en de kleurruisreductie toepassen tijdens de omzetting. Het inschakelen van de menu-optie levert een vergelijkbaar resultaat op jpg-bestanden. Kleurruis verdwijnt, zonder dat dit ten koste gaat van details.

Printplaat met DIGIC III beeldprocessor

Ook de automatische helderheidsoptimalisatie is een feature van de Digic III processor. Deze optie (vergelijkbaar met Nikon’s D-Lighting en Sony’s DRO) moet onder moeilijke lichtomstandigheden de belichting verbeteren. Door bijvoorbeeld bij tegenlicht schaduwenpartijen softwarematig op te lichten. Net als bij de 450D blijkt deze oplossing van Canon in de praktijk vrijwel verwaarloosbaar, het is vaak niet eens te zien of het effect nu in- of uitgeschakeld is. Zeker Nikons D-Lighting-variant werkt veel effectiever.

Zowel de 400D als 450D beschikken over een oogsensor. Beweeg je de camera naar je oog toe, om door de zoeker te kijken, dan schakelt het lcd-scherm zichzelf uit. Haal je de camera weer van je oog, dan floept het scherm aan. Deze functie ontbreekt op de 1000D. Het schermpje staat dus altijd aan, uit, of je moet het met de hand aan en uitschakelen.

Ook een sensor in de handgreep van de camera ontbreekt. Op de 400D en 450D wordt deze gebruikt voor het aansturen van de camera met een infrarood afstandbediening. Dit is niet mogelijk met de 1000D. Wel kun je de camera op afstand bedienen met de (optionele) RS50-E3 kabelontspanner.

Live View

Net als de 450D beschikt de 1000D over Live View. Je hebt hierbij de keuze uit twee scherpstelmethoden. Quick AF, zoals de naam suggereert, is de snelste methode. Bij gebruik hiervan wordt de spiegel kort naar beneden geklapt om de autofocussensoren te belichten. Alternatief is Live AF. Hierbij wordt de beeldsensor gebruikt om scherp te stellen aan de hand van contrastdetectie. Het werkt, maar gaat zo tergend langzaam dat het vrijwel onbruikbaar is. Ook in contrastrijke situaties duurt het zo’n vier seconden voor de focus gevonden is. Handmatig scherpstellen kan wel zeer nauwkeurig met de 5 en 10x zoomoptie het lcd-scherm. Vooral handig als je vanaf statief werkt, bijvoorbeeld in de studio. Voor de echte 'point-en-shoot-ervaring' moet je bij de Sony A300 en A350 zijn. (Zie onze review van de Sony Alpha 350)

Autofocus

Een opvallende eigenschap van de 1000D is het focussysteem. Het is niet het systeem uit de 400D of 450D. Er is enigszins op de focuspunten bezuinigd. Je hebt er 7 tot je beschikking in plaats van 9. Ook de plaatsing is veranderd. De 7 punten zijn in een kruis verdeeld door de zoeker. Het resultaat is dat je focuspunten mist in de hoeken. Het middelste punt is een zogenaamde cross-type sensor en is extra gevoelig.

Canon EF-S 18-55 F/3.5-5.6 IS kitlens

Canon levert (net als Nikon) standaard een gestabiliseerde kitlens mee; de 18-55mm F/3.5-5.6 IS. Volgens Canon is de stabilisatie tot vier stops effectief. In de praktijk blijkt dat wat optimistisch; wij halen hooguit drie stops winst. De bouwkwaliteit is matig, maar de kitlens laat redelijke optische prestaties zien.

Verbeterde accu

Optioneel is een batterijgreep verkrijgbaar. De 1000D maakt gebruik van hetzelfde model als de 450D: de BG-E5. De greep biedt plaats aan zes AA batterijen of twee accu’s. Ook de accu’s deelt de 1000D met de 450D, met een capaciteit van 1080mAh hebben ze 50% meer kracht in vergelijking met de accu uit de 400D.

Opvallend is dat Canon blijkbaar bezuinigd heeft op het buffergeheugen. De 1000D kan zelfs de 400D niet bijbenen. Schiet je in JPG, dan merk je daar niets van. Beide camera’s kunnen 3 beelden per seconde vastleggen en verwerken. Schakel je over naar RAW, dan komt de 1000D in de problemen, de snelheid wordt gehalveerd, je legt nog maar 1,5 beelden per seconde vast op de geheugenkaart. Bij gewoon gebruik is de snelheid van de 1000D wel adequaat voor het verwerken van bestanden en heb je van de vertraging geen last.

Gebruik

Het aantal bedieningsknoppen is ten opzichte van de 400D omlaag gegaan. De overgebleven knoppen zijn wat gegroeid en met de toevoeging van een iso-knop bovenop de camera is de bediening alleen maar prettiger geworden. De iso-waarde is nu ook altijd zichtbaar in de zoeker. Ook de gewraakte direct print button, die vrijwel niemand gebruikt, heeft nu een nuttige tweede functie meegekregen: het aanpassen van de witbalans. De prettige bediening is mede te danken aan de vernieuwde menustructuur. Via overzichtelijke tabbladen zijn de opties snel te benaderen. Het My Menu tabblad is daarbij een handige aanvulling. Hierin kun je zelf je veelgebruikte instellingen verzamelen.

Foto’s gemaakt met Canon EOS 1000D pre-productiemodel (Firmware versie 1.0.1)

Klik hier voor 17 testfoto’s in origineel 10-megapixel formaat

De Canon EOS 1000D is een volwaardige instapper. Op veel fronten is de camera verbeterd ten opzichte van de 400D. Met name de bediening is een stuk aangenamer. De beeldkwaliteit is vergelijkbaar gebleven, maar gezien de goede cmos-beeldsensor van Canon is dat geen straf. Jammer is dat er op punten zoals de oogsensor en het buffergeheugen bezuinigd is, maar onoverkomelijk is dit niet.

Al met al heeft Canon met de 1000D weer een goede camera afgeleverd. Toch bekruipt ons een gevoel van teleurstelling. De 1000D sluit netjes aan in de rij met betaalbare spiegelreflexen, maar weet er niet doorheen te breken. Waar is het Canon uit 2003 gebleven dat de markt doorbrak met de eerste spiegelreflex voor de consument? Waar is het Canon uit 2005 dat het voor elkaar kreeg een full-frame DSLR op de markt te brengen voor minder dan 3000 euro? Tot twee keer toe lukte het Canon een kleine revolutie te ontketenen. Die tijden lijken nu voorbij. De markt voor instapreflexen is flink verzadigd. Zoek je iets onder de 500 euro, dan heb je ruim keuze uit verschillende merken en modellen. Zelfs voor onder de 400 euro koop je tegenwoordig een spiegelreflex-kitje.

De Canon 1000D zal vanaf eind juli verkrijgbaar zijn voor een adviesprijs van 579 euro voor de losse behuizing of 679 voor de kit met 18-55 IS objectief. Nu hoef je in dit tijdperk van internetaankopen adviesprijzen niet meer al te serieus te nemen. Momenteel staat de losse behuizing vanaf 500 euro in de prijslijsten van diverse aanbieders en de kit voor 550 tot 600 euro. Als de camera ook echt verkrijgbaar is zal de prijs nog wel verder zakken, maar als je naar de concurrentie kijkt dan lijkt het niet waarschijnlijk dat de 1000D een nieuwe prijsrevolutie kan ontketenen. Om überhaupt te concurreren met de absolute onderkant van de markt (Nikon D40 kit - ca 350 euro, Sony A200 kit - ca 450 euro, Olympus E-420 kit - ca 450 euro) zal er nog flink wat van de prijs afmoeten.

Oordeel