Densley Annastatia over beeld, stilte en ruimte

Densley Annastatia werd geboren op 7 februari 1997 in Zoetermeer. Zijn roots liggen voornamelijk in Curaçao, met daarnaast invloeden uit Suriname en Venezuela. Kort na zijn geboorte woonde hij nog een periode op Curaçao. Daarna verhuisde hij met zijn moeder en oudere zus naar Den Haag, waar hij opgroeide. Inmiddels bevindt hij zich in zijn laatste jaar van de fotografieopleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK).

Van muziek naar beeld

Dat Annastatia uiteindelijk bij fotografie uitkwam, was geen vooropgezet plan. In zijn tienerjaren lag zijn focus volledig op muziek. In zijn tienerjaren lag zijn focus volledig op muziek. “Toen ik ongeveer een jaar of veertien was, begon ik met muziek maken. Ik maakte dit op de computer en ontwierp mijn eigen ‘cover arts’ die ik gebruikte om mijn nummers online te delen.”

De beelden die hij gebruikte, maakte hij vaak zelf met zijn telefoon: momenten buiten, fragmenten uit zijn directe omgeving die zijn aandacht trokken. Pas achteraf herkent hij daarin het begin van zijn fotografische blik. “Dit waren meestal foto’s die ik buiten nam van momenten die ik interessant vond. Ik denk dat daar het moment lag waarop ik vaker foto’s begon te maken van mijn nabije omgeving.”

Via online platforms kwam hij in aanraking met fotografie die een andere gevoelswaarde had dan wat hij tot dan toe kende. Hij ontdekte beelden met een zachte, soms rauwe esthetiek en raakte gefascineerd door het analoge karakter ervan. “Toen ik wat ouder werd, vond ik op het internet foto’s met een bepaalde sfeer die ik ook graag in mijn eigen foto’s wilde hebben.” Die ontdekking leidde tot experiment. “Dus ging ik op zoek en begon ik zelf ook wegwerpcamera’s te gebruiken om foto’s te maken van mijn dagelijks leven en omgeving.”

Hoewel muziek nog steeds centraal stond, groeide fotografie langzaam mee. Een concrete stap volgde toen hij advies vroeg aan een vriend die aan de Fotovakschool studeerde. “Uiteindelijk vroeg ik een vriend van mij, die studeerde aan de Fotovakschool in Rotterdam, wat een goede camera was om mee te beginnen. Dat werd een Canon 450D, en zo begon ik daar ook mee te fotograferen.”

Een onverwachte wending voor Densley Annastatia

Fotografie bleef lange tijd iets dat hij naast muziek deed, zonder het als toekomstpad te zien. Hij wilde muzikant worden en beschouwde zijn beelden vooral als bijzaak. “Ik deed fotografie eigenlijk altijd naast muziek; ik wilde graag muzikant worden en nam mijn fotografie nog niet zo serieus.”

De omslag kwam pas toen hij niet werd aangenomen op een muziekopleiding. Op advies van zijn moeder besloot hij zich in te schrijven voor een fotografieopleiding, al verwachtte hij daar zelf weinig van. “Ik was er zelf vrij sceptisch over en had nooit gedacht dat ik zou worden aangenomen op de Fotovakschool.”

Zijn toelating was verre van gepolijst: een envelop met wegwerpcamera-foto’s en een aantal thuis geprinte beelden, gemaakt met zijn Canon 450D. Toch bleek juist die selectie overtuigend. “Tot mijn verbazing werd deze selectie, die ik overigens de avond ervoor nog heel doordacht had samengesteld, gezien als portfolio.” Hij werd aangenomen voor de MBO 4-variant van de Fotovakschool.

Na een jaar kwam hij tot de conclusie dat deze opleiding niet aansloot bij wat hij zocht. De behoefte aan verdieping en een meer kunstzinnige benadering werd steeds urgenter. “Na één jaar aan de MBO 4-variant van de Fotovakschool ben ik gestopt, omdat het financieel niet te doen was en ik eigenlijk meer behoefte had aan een kunstzinnige uiting met fotografie.” Vanaf dat moment begon hij zijn werk serieuzer te nemen en ontstond het idee om door te stromen naar een kunstacademie.

De keuze voor de KABK

Die zoektocht leidde vrijwel vanzelf naar de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Andere academies overwogen hij nauwelijks. “Als ik heel eerlijk moet zijn, was de KABK de enige academie waarvoor ik me heb aangemeld.” Een bezoek aan de Willem de Kooning Academie bevestigde dat gevoel. “Dat voelde gewoon niet als een match voor mij.”

De KABK voelde logisch: vanwege de stad, maar ook door de fotografen die hij bewonderde en die daar hadden gestudeerd. Fotografie was bovendien de enige discipline waar hij zich in wilde verdiepen.

Inmiddels, in zijn laatste jaar, kijkt hij met afstand naar zijn ontwikkeling. De academie gaf hem geen vastomlijnd antwoord, maar wel richting. “Ik denk dat de KABK vooral heeft geholpen bij het vinden van mijn stem in mijn werk en wat ik precies wil zeggen.”

Wat hij daar vooral leerde, is denken in langere trajecten. “Een van de redenen waarom ik naar een kunstacademie wilde, was omdat ik zo graag projecten wilde leren maken in plaats van losse foto’s.” Zonder een artistieke achtergrond of netwerk betekende dat veel zelfonderzoek. “Ook in mijn familie zijn er niet echt kunstenaars die me daarbij konden helpen.”

Die zoektocht bleek intens, maar vormend. “Het kan soms vrij intens zijn, maar ik heb zoveel geleerd, over mezelf als fotograaf, maar ook over mezelf in het algemeen.”

Ver van huis

Al vroeg wist Annastatia dat hij zijn verplichte stage niet in Nederland wilde doen. De wens om afstand te nemen van zijn vertrouwde omgeving speelde daarbij een grote rol. “Vanaf mijn eerste jaar aan de KABK wist ik al dat ik graag ver van huis wilde gaan voor mijn stageperiode.” Japan had al langer zijn interesse, en afgezien van Curaçao was hij nooit zo ver van huis geweest.

In zijn tweede jaar begon hij actief contact te zoeken met fotografen, uitgevers en fotoboekwinkels in Japan. Die zoektocht bracht hem uiteindelijk bij Benrido in Kyoto, een bedrijf dat wereldwijd bekendstaat om zijn collotype printing. “Een bedrijf dat ik ontzettend interessant vond omdat ze een van de weinigen zijn die nog collotype printing doen.”

Na meerdere mailwisselingen en Zoom-gesprekken vertrok hij in zijn derde jaar voor drie maanden naar Kyoto. De spanning vooraf was groot. “Ik vond het natuurlijk spannend, vooral met de gedachte: ‘Wat nou als het tegenvalt?’” Die twijfel verdween al snel. “Maar vanaf het moment dat ik daar aankwam, ben ik zo warm verwelkomd en heb ik een onvergetelijke periode meegemaakt.”

Tijdens zijn stage keek hij verder dan alleen het fotografische proces. Hij wilde begrijpen hoe een creatief bedrijf functioneert en welke rol hij daarin zelf zou kunnen spelen. “Ik was voornamelijk benieuwd of ik, los van mijn fotografie, ook binnen een creatief bedrijf zou kunnen functioneren.” Ondanks de taalbarrière voelde hij zich onderdeel van het team. “Ondanks dat ik geen woord Japans sprak, was iedereen binnen het bedrijf ontzettend behulpzaam en werd ik gezien als een van hen.”

De ervaring gaf richting aan zijn toekomstbeeld. “Ik denk dat ik vooral heb geleerd dat ik zeker een rol zou kunnen hebben binnen een creatief bedrijf.” Tegelijkertijd liet Japan hem zien dat geografische afstand geen beperking hoeft te zijn. “Verder heb ik ook geleerd dat alles mogelijk is, zelfs aan de andere kant van de wereld.”

Geen hokjes

Het werk van Annastatia laat zich niet vangen in één categorie. Architectuur, liminale plekken, portretten en editorial beelden bestaan naast elkaar. Niet het genre, maar het gevoel staat centraal. “In mijn werk vind ik het belangrijk dat het een bepaald gevoel oproept. Daarbij maak ik gebruik van alles om me heen dat iets in mij triggert.”

Observeren vormt de basis van zijn praktijk. Die houding vertaalt zich zowel in zijn omgevingsbeelden als in zijn portretten. “Ik hoor af en toe dat er een bepaalde oprechtheid schuilt in deze portretten, en dat is fijn om te horen, dat is namelijk precies wat ik zoek.”

Naast zijn autonome werk blijft ook mode- en editorial fotografie hem trekken. “Voornamelijk op locatie/editorial is iets wat ik graag meer zou willen doen.” Die context wil hij benaderen vanuit dezelfde vrijheid als zijn vrije werk. “Ik wil deze shoots benaderen alsof het vrij werk is, zoals mijn werk over liminale plekken, waarbij een persoon in het frame wordt geplaatst.”

Onderweg zijn

Reizen speelt een belangrijke rol in zijn manier van kijken. “Ik ben vrij nieuwsgierig en ontdek graag nieuwe plekken; ik denk dat het soms ook helpt bij mijn inspiratie.” Het idee van onderweg zijn heeft voor hem een bijna existentiële betekenis. “Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik een beetje nomadisch zou willen leven.”

Die houding vertaalt zich ook in hoe hij mensen en plekken fotografeert. Niet vanuit exotisme, maar vanuit gelijkwaardigheid. “Het komt voornamelijk voort uit het respectvol willen presenteren van wie of wat ik fotografeer.” Zijn blik is bewust egalitair. “Ik heb een vrij ‘socialistische’ visie op mijn omgeving, waarbij alles en iedereen met gelijke aandacht wordt gefotografeerd.”

Tussengevoelens

In zijn beelden keren vaak gevoelens van nostalgie en eenzaamheid terug. Dat is geen toeval. “Ja, ik ga vaak wel op zoek naar momenten die een tussengevoel overbrengen.” Die momenten vormen ook de kern van zijn afstudeerproject. “De momenten die we vaak beschouwen als non-functioneel, tussenin, suggestief, maar vooral niet als hoogtepunten of dieptepunten.”

Juist in die tussenruimtes vindt hij rust en schoonheid. “Vaak resulteert dat in een melancholisch beeld, maar ook binnen die melancholie vind ik schoonheid.”

Zou hij zich moeten beperken tot één project voor de rest van zijn leven, dan zou hij blijven doen wat hij nu doet: onderweg zijn en reageren op wat hij tegenkomt. “In principe op pad gaan en alles fotograferen waarbij ik iets voel.”

Delen en tonen

Exposeren blijft een kwetsbaar moment. Het is het punt waarop werk, dat vaak in stilte is ontstaan, publiek wordt. “Exposities zijn vooraf vaak vrij stressvol, spannend en ook momenten van kwetsbaarheid.” Tegelijkertijd probeert hij de reacties te relativeren. “Meestal probeer ik mezelf te vertellen dat mijn werk niet voor iedereen werkt en dat is oké.”

Juist de uiteenlopende interpretaties maken exposities waardevol. “Soms ontstaan er juist interessante gesprekken doordat iemand totaal iets anders ziet in mijn werk.” Het moment waarop het werk uiteindelijk hangt, blijft bijzonder. “Het is altijd een prachtig moment om het eindwerk aan de muur te zien.”

In de tas

De inhoud van zijn cameratas zegt veel over zijn werkwijze. Soms neemt hij een Mamiya RB67 mee, een zware middenformaatcamera, ondanks – of juist vanwege – de fysieke aanwezigheid die zo’n camera afdwingt. “Ik denk dat het gekste wat er soms in mijn tas zit een Mamiya RB67 is. Vooral omdat het gewoon een zware en grote camera is om mee rond te lopen.” Daarbij gebruikt hij een Sekonic L-558 lichtmeter en een 90mm-objectief. Voor stabiliteit vertrouwt hij op een Rollei C5i-statief.

In het dagelijks leven kiest hij echter vaker voor iets compacters. “Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik vaker mijn compactcamera bij me heb en daar heel veel mee fotografeer.” Zijn voorkeur gaat dan uit naar een Contax TVS. “Ik gebruik een Contax TVS en laat hem meestal op een focal length van 28mm staan.”

Advies en vooruitblik

Voor beginnende fotografen benadrukt Annastatia het belang van zelfonderzoek. “Ik denk dat het erg belangrijk is om te ontdekken waarom je fotografeert en wat je het belangrijkst vindt om te fotograferen.” Volgens hem liggen de antwoorden dichterbij dan vaak wordt gedacht. “Alle antwoorden kun je in jezelf vinden; je moet ze alleen ontdekken en leren articuleren.”

Fotografie ziet hij als een proces zonder eindpunt. “Fotografie is voor mij een constante reis van ontdekking.” Dat zijn blik kan veranderen, ziet hij niet als een probleem. “Dat vind ik niet erg, mijn kijk op mijn werk kan zomaar over een paar maanden iets heel anders betekenen voor me.”

Tot slot nodigt Annastatia iedereen die geïnteresseerd is in zijn werk uit voor zijn Graduation Show aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, begin juli 2026. Meer werk is te vinden via www.densleyannastatia.com en www.instagram.com/densleyannastatia. Wie vragen heeft, kan hem altijd een bericht sturen via Instagram.