Content Credentials: wat heb je eraan

Wat zijn Content Credentials?

Om eerst antwoord te geven op de vraag wat Content Credentials zijn: het gaat om digitale herkomstinformatie die aan een beeld gekoppeld kan worden. Je kunt ze zien als een soort transparantielabel.

Deze Content Credentials gaan een stuk verder dan metadata, EXIF-data of een watermerk. Zo kan erin worden opgenomen wie of welke organisatie het beeld heeft gemaakt, met welke camera dat is gedaan, met welke software of tools het beeld is bewerkt, welke bewerkingen in welke volgorde zijn uitgevoerd en, misschien wel het belangrijkste, of er AI-tools voor zijn gebruikt.

Daarmee zijn Content Credentials een stuk transparanter dan reguliere metadata. Tegelijkertijd vormen ze nog steeds geen bewijs dat het beeld ook de waarheid toont. Ze zeggen vooral iets over de herkomst en de bewerkingsgeschiedenis van het beeld.

Hoe werken Content Credentials?

In grote lijnen werkt het als volgt: je camera of een app maakt de foto en legt daarbij herkomstinformatie vast. Denk aan wie het beeld heeft gemaakt, met welke apparatuur dat is gedaan en met welke instellingen. Afhankelijk van de workflow kan daar ook andere informatie aan worden toegevoegd.

Wanneer je dit beeld vervolgens opent en bewerkt in een bewerkingsprogramma, kunnen die bewerkingen aan dezelfde informatie worden toegevoegd. Bij het exporteren blijft die informatie idealiter gekoppeld aan het bestand.

Je kunt het zien als een verzegeld logboekje dat met het beeld meereist. Niet het beeld zelf is onaantastbaar, maar de route van het beeld wordt beter controleerbaar. Zo kan een platform, kijker of redactie die informatie tonen.

De rol van C2PA

Achter Content Credentials zit een organisatie genaamd C2PA: de Coalition for Content Provenance and Authenticity. Deze organisatie ontwikkelt de open technische standaard waarmee herkomstinformatie en bewerkingsgeschiedenis aan digitale media kunnen worden gekoppeld.

Content Credentials zijn daarvan de zichtbare vertaling voor makers, redacties, platforms en kijkers. De C2PA-standaard is dus de techniek erachter, terwijl Content Credentials het label zijn dat je als gebruiker uiteindelijk ziet.

Wat hebben fotografen eraan?

De grote vraag is natuurlijk: wat heb jij er als fotograaf aan? Dat hangt af van het soort fotografie dat je doet. Maar wanneer jij een uitzonderlijk mooi beeld hebt gemaakt en meteen de vraag krijgt: “Is dit AI?”, kun je met Content Credentials beter laten zien waar je beeld vandaan komt.

Ze maken je foto niet automatisch geloofwaardiger, maar ze geven je wel iets extra’s om je werkwijze te onderbouwen.

Voor fotojournalisten en documentairemakers

Voor journalistiek en documentair werk zit de grootste waarde in het relatief eenvoudig kunnen aantonen waar een beeld vandaan komt. Dat is vooral handig wanneer je werk hebt gemaakt op plekken waar niet zomaar iedereen bij kan komen.

Denk aan oorlogsconflicten en rampen, maar ook bij maatschappelijke onderwerpen, politieke beelden of demonstraties kan het van pas komen. Juist in zulke situaties kan de vraag waar en hoe een foto is gemaakt veel gewicht hebben.

Ook aan de redactionele kant kan de toegevoegde waarde groot zijn. Als redactie hoef je met dit systeem minder omslachtig te achterhalen of een beeld echt is en of het is gemaakt waar en wanneer iemand zegt dat het is gemaakt. Dat kan veel tijd schelen in het verificatieproces.

Daarmee vervangen Content Credentials de redactionele controle niet, maar ze kunnen die controle wel makkelijker maken.

Voor commerciële fotografen

Binnen de commerciële wereld wordt nu al veel gegenereerd beeld gebruikt. Daar mag je van vinden wat je wilt, maar het kan betekenen dat klanten binnenkort gaan vragen naar Content Credentials van de beelden die jij oplevert.

Niet alleen om te controleren of ze niet volledig met AI zijn gemaakt, maar ook om beter te kunnen zien welke rol retouche, generatieve functies of andere softwarematige bewerkingen hebben gespeeld.

De authenticiteit van jouw werk, en het feit dat jij het daadwerkelijk hebt gemaakt, kan daardoor een verkoopargument worden. Ook is het denkbaar dat bedrijven gaan briefen welke AI-functies binnen bewerkingsprogramma’s wel en niet gebruikt mogen worden, en dat je dit moet kunnen aantonen.

Voor wedstrijdfotografie

Bij fotowedstrijden kunnen Content Credentials ook een grotere rol gaan spelen. Wedstrijden draaien er vaak om dat een beeld authentiek is en dat degene die het heeft ingestuurd ook echt de vaardigheden bezit die door middel van de foto worden getoond.

Zie Content Credentials hierbij niet als het enige bewijs waarop een jury zich baseert, maar wel als een extra controlelaag wanneer er twijfel bestaat over de authenticiteit van een beeld.

Waar zit de schijnzekerheid?

Nu denk je wellicht: waarom is dit dan nog niet de standaard in de hele industrie? Dat komt doordat er ook nog wat haken en ogen aan zitten.

Content Credentials kunnen veel duidelijker maken, maar ze kunnen ook schijnzekerheid geven. Ze lossen namelijk niet elk probleem rond beeldmanipulatie, context en vertrouwen op.

Geen credentials betekent niet dat een foto nep is

Als een foto geen Content Credentials heeft, betekent dat nog niet dat de foto nep is. Er zijn meerdere redenen waarom iemands werk ze niet heeft.

Een van de belangrijkste redenen is dat de gebruikte apparatuur het simpelweg niet ondersteunt. Niet elk merk ondersteunt Content Credentials. En zelfs wanneer een merk dat wel doet, moet de camera vaak van na de introductie van die ondersteuning zijn.

Ook software speelt een rol. In Photoshop moet je Content Credentials bijvoorbeeld expliciet aanzetten. In oudere workflows worden ze, net als bij oudere camera’s, vaak niet ondersteund.

Daarnaast kan een socialmediaplatform de metadata en dus ook de Content Credentials verwijderen. Er kan ook van alles misgaan wanneer een beeld wordt verkleind, doorgestuurd of opnieuw wordt opgeslagen.

Afwezigheid van bewijs is dan ook geen bewijs van manipulatie.

Wel credentials betekent niet dat een foto waar is

Het omgekeerde geldt ook: het hebben van Content Credentials betekent niet automatisch dat een foto waarheidsgetrouw is. Een foto kan op allerlei manieren alsnog de werkelijkheid manipuleren.

Denk aan verkeerde of foutieve context, het plaatsen van oude foto’s bij nieuwe gebeurtenissen, een selectief kader of misleidende bijschriften. Ook een geënsceneerd beeld in een documentaire serie of journalistiek verslag kan misleidend zijn.

Dit zijn allemaal elementen die Content Credentials niet oplossen, maar die wel het perspectief van de kijker beïnvloeden.

Content Credentials zeggen dus iets over de herkomst en bewerking van een bestand. Ze zeggen niet automatisch of de interpretatie van dat beeld klopt.

Kijkers moeten het label begrijpen

Een ander belangrijk punt is dat de kijker het label moet begrijpen. Wanneer dat niet gebeurt, verliest het deels zijn nut.

“Bewerkt in Photoshop” betekent namelijk niet meteen dat een beeld nep is. Vrijwel iedere professionele foto wordt op een bepaalde manier bewerkt. “AI gebruikt” zegt ook niet altijd of het gaat om een kleine workflowstap of een volledig gegenereerd beeld.

Dat zijn verschillen die veel mensen over het hoofd zien, zeker wanneer ze weinig verstand hebben van wat zo’n label precies laat zien.

Wat kun je als fotograaf nu al doen?

Naast het gebruik van Content Credentials kun je als fotograaf zelf veel doen om je eigen transparantie te bewaren. Hieronder staat geen ultieme lijst, maar wel een aantal goede uitgangspunten.

Checklist voor fotografen

• Bewaar originele RAW-bestanden.
• Houd EXIF- en IPTC-metadata zo veel mogelijk intact.
• Documenteer ingrijpende bewerkingen.
• Wees transparant over generatieve AI.
• Test of je export- of publicatieplatform metadata behoudt.
• Lever bij gevoelige opdrachten eventueel originele bestanden of bewerkingsinformatie mee.
• Maak met klanten duidelijke afspraken over retouche en AI-gebruik.

Nieuwe apparatuur aanschaffen om met Content Credentials te kunnen werken zou ik op dit moment niet meteen doen. Belangrijker is dat je jouw eigen workflow begrijpt, kunt uitleggen wat je met je beeld hebt gedaan en dit het liefst ook kunt aantonen.

Nuttige laag, geen wondermiddel

Content Credentials kunnen waardevol zijn, maar alleen als ze realistisch worden gebruikt en niet als allesbepalend oordeel. Ze kunnen helpen om beelden transparanter en controleerbaarder te maken.

Voor fotografen kan dit een nieuw professioneel voordeel worden, vooral in sectoren waarin vertrouwen belangrijk is. Denk aan journalistiek, documentaire fotografie, commerciële opdrachten en fotowedstrijden.

Ze vervangen echter geen journalistieke verificatie, geen context en geen ethisch oordeel. Zie Content Credentials daarom vooral als een nuttige extra laag. Niet als sluitend bewijs dat een beeld waar is.