Consequentheid in between the skin and the sea
Wat maakt een boek goed? Draait het om één moment, één pagina of één beeld, of is het juist het complete verhaal? Wil je op de eerste bladzijde al alle informatie weten, of heb je liever dat het boek zich bij elke omslag weer verder ontvouwt? Wij gaan voor dat tweede. Katrin Koenning dacht hetzelfde.
In between the skin and the sea zien we lichamen. Het hele boek draait om één ding: hoe verhoudt het lichaam zich tot de omgeving waarin het zich bevindt? Koenning onderzoekt die relatie niet als thema in abstracte zin, maar via een zorgvuldig opgebouwde beeldreeks waarin huid en landschap voortdurend in elkaar overlopen.
Wat je dus ziet: lichamen in open ruimtes. Soms staand in water, soms liggend in zand, soms half verscholen in schaduw. Altijd blijft de fotografie ingetogen, maar wel boeiend; je wil weten wat er op de volgende pagina gaat 'gebeuren'.
Huid als landschap
Katrin speelt veel met textuur. Close-ups van huid worden afgewisseld met beelden van zee, lucht en aarde. Een zandkorrel lijkt op poriën. Een natte rug weerspiegelt licht zoals water dat doet. Die visuele echo’s zijn geen trucjes, maar vormen de kern van het project.
Door die wisselwerking ontstaat een interessante ambiguïteit. Soms moet je even kijken om te begrijpen wat je ziet. Je moet de tijd nemen, zoals je dat met een goed boek wil doen. Het nodigt niet uit tot snelle consumptie, maar tot aandacht.
De rol van afstand
Het boek schakelt continu tussen nabijheid en afstand. Een extreme close-up wordt gevolgd door een opener beeld waarin het lichaam klein wordt in het landschap. Dat ritme voorkomt dat het project esthetisch voorspelbaar wordt. Het houdt de spanning vast.
Voor fotografen is dit interessant omdat het laat zien hoe belangrijk variatie in afstand is binnen een serie. Niet alleen qua brandpunt of compositie, maar qua ervaring. Hoe dichtbij laat je de kijker komen? Wanneer geef je weer lucht?
Goed, er is geen expliciet verhaal. Geen begin, midden of einde. Maar het boek blijft coherent voelen. Dat komt door de consequente toon. De kleuren blijven ingetogen, het licht natuurlijk. Er wordt niet geschreeuwd met contrast of effect. De kracht zit in beheersing.
Die samenhang is vooral zichtbaar in de sequencing. Beelden worden niet willekeurig gepresenteerd, maar zorgvuldig tegenover elkaar geplaatst. Een donkere spread krijgt ruimte naast een lichte. Een verstild beeld wordt gevolgd door iets fysiekers. Daardoor ontstaat ritme zonder dat het boek in herhaling valt.
Thematiek en between the skin and the sea
Voor fotografen die werken met lichaam, landschap of intimiteit biedt between the skin and sea een voorbeeld van hoe je een thematische serie kunt uitwerken zonder in illustratie of symboliek te vervallen. Het boek laat zien dat je met beperkte elementen een rijk visueel veld kunt bouwen, zolang je consequent blijft in toon en keuze.
Daarnaast toont between the skin and the sea hoe belangrijk presentatie is. De boekvorm versterkt de ervaring. Het bladeren, de volgorde, de overgangen: ze maken deel uit van het werk. Dit is fotografie die niet losstaat van haar drager.
Between the Skin and Sea is daarmee geen boek dat inzet op spektakel. Het werkt subtiel, maar precies. En juist die precisie maakt het interessant voor fotografen die nadenken over hoe beeld, serie en vorm samenkomen tot één geheel.
Lees meer
