Exposure: Fernand De Canne

Redactie DIGIFO... 2457
Onze Tilt-fotowedstrijd kende vele winnaars en Fernand De Canne was er daar één van. Daarom krijgt hij nu ook een plekje in onze exposure-rubriek. Na 33 jaar dokter te zijn geweest, legde hij zich zes jaar geleden volledig toe op fotografie

“Ik heb me echter nooit professioneel op fotografie toegelegd, maar zag het altijd als een verrijkende hobby. Niet alleen het maken van foto’s vind ik boeiend, maar ook alles wat zich daaromheen bevindt: tentoonstellingen, lezen over fotografie, deelnemen aan workshops en gesprekken met beroepsfotografen. Maar vooral het behoren tot een immense groep mensen met dezelfde belangstellingen.

Verstoken van wijsheid

We leven immers in een wereld waarin zowat alles al is ontdekt. We hebben de aarde tot in al haar diepten gemeten. We hebben de bodem van de oceaan bewandeld, zijn de ruimte ingeschoten en hebben metropolen gebouwd op plaatsen waar ooit bos stond. Maar we zijn een beetje verstoken van wijsheid aan dit nieuwe millennium begonnen; oude mannen sturen jonge mannen nog steeds weg om zich in idiote oorlogen op te offeren, terwijl sommige landen nog altijd geleid worden door politici met een ijskoude glimlach waar kinderen 's nachts van wakker liggen.

Slagkracht

Dit alles zien we dagelijks, duizendmaal gefotografeerd. Indringend, afschrikwekkend en precies, scherp in beeld gebracht. Iedere dag worden we geconfronteerd met foto’s waarvan de ene de andere in slagkracht wil overtreffen. Zowel in beeld als in afmetingen. Daarom is het goed ook eens foto’s te tonen die kleiner zijn, zacht belicht en zorgvuldig ingelijst. Foto’s die geen moeite doen om te bluffen, die niet willen overdonderen, maar op een bescheiden manier om aandacht vragen.

Uitzinning 

Ze proberen het gewone leven te tonen en dan blijkt dat je dat leven soms gewoon niet kunt verzinnen, zo uitzinnig kan het zijn. Je kan er een beetje je eigen spiegelbeeld in terugvinden, je eigen geschiedenis. Deze intimiteit maakt het contrast met het onderwerp groter, maar tegelijkertijd maakt die intimiteit de toeschouwer ook een beetje week.  Het is zoals Johan de Vos eens zei: “De grootste dingen worden misschien stil en vezelend gezegd. In het oor van de ander...”.

Foto's © Fernand De Canne