WK-fotoblog: Ruud Krol (29)

Vrijdag ben ik toch wel onrustig begonnen. Eerst wat eten bij elkaar geschraapt (de ijskast is nog steeds leeg, geen tijd gehad om te shoppen), koffie gedronken en vervolgens toch maar even kijken op de Reuters-website of mijn naam er al bij staat. Ai, nog steeds niets bekend.

Geheime training

Ik besluit er het beste van te maken en wil naar het apartheidsmuseum. Ik bel even met collega Koen of hij mee wil, maar helaas moet hij toch weer naar de “geheime” training van Oranje. Ondanks het verzoek van de spelers en de coach of ze in alle rust mogen trainen in de aanloop naar en wedstrijd, besluiten AD, Telegraaf en het ANP (en misschien wel Spaanse fotografen) zich toch te verschansen in enkele rond het trainingscomplex liggende hoge gebouwen om foto’s te maken. Waarvan, vraag ik me dan af? De kleur van de hesjes? het aantal rondjes dat ze lopen, de penalty’s? Ja, dat zou het enige zijn, dat ik als ik een Spaanse fotograaf of journalist was, zou willen weten. Gelukkig hoef ik dat niet te doen. Misschien vinden de fotografen het zelf ook niet leuk, maar moeten ze van hun redacties in Nederland. Het hele land is immers in rep en roer, zo verneem ik via internet en telefoontjes met het thuisfront.

Ruud Krol

Het wordt uiteindelijk geen museum, maar een foto-opdracht voor het NRC. Ik moet een foto van Ruud Krol maken voor de zaterdagbijlage. Krol is een van de weinigen Nederlandse voetballers die twee WK-finales gespeeld heeft (‘74 en ‘78) en er komt zaterdag een groot interview met hem in de krant. De afspraak is in een uiterst luxe winkelcentrum, ver van alle voetbal activiteiten. Geen ruime keuze aan locaties dus. Ik kijk van te voren wat rond en besluit Krol voor een reusachtige foto van de Jules Rimet-wereldbeker te fotograferen. De journalisten en Krol zitten nog te eten en ik kan rustig aanschuiven. Na het interview is Krol de bereidwilligheid zelve. Hij moet op een hoge bloembak voor me klimmen, om enig perspectief in  de foto te krijgen. Geen probleem, Ruud is fit genoeg.

Foto © Michael Kooren

Na de korte sessie lopen we terug en laat ik hem de gemaakte foto zien. Of ik hem op wil sturen. Uiteraard is dat geen probleem. Als je mensen fotografeert en ze willen de foto graag hebben, kan ik je adviseren om dat meteen te doen. Iedereen waardeert dat en het is een kleine moeite, die zich vroeger of later terugbetaalt. Als je het vergeet, onthouden ze dat ook. Daarom heb ik de foto al aan hem verstuurd. Kan ik het ook niet vergeten.

Nikonfeest

's Middags lunch ik met een freelance collega van het ANP op een prachtige locatie midden in een park. Ik vertel haar dat ik 's avonds een feest van Nikon heb.  Ja mensen, Nikon is zo vriendelijk om de gehele Reuters staf uit te nodigen, ook al gebruikt slecht één fotograaf Nikon. Blijkbaar hebben onze mensen een goede relatie met de bazen, want ook ik ben verbaasd dat we uitgenodigd zijn.

Halverwege de lunch merkt mijn tafelgenoot op dat zij wel weet waar het feestje gehouden wordt. “Kijk maar even achter je”, zegt ze. En verdomd, de bediening is bezig om op elk tafeltje Nikon-vlaggetjes, -asbakken en wat nog meer, neer te zetten. Blijkt het feest op de zelfde locatie te zijn als waar ik zit te lunchen, ik kan wel blijven zitten!

's Avonds worden we vorstelijk onthaald door de pr-mensen van Nikon en genieten we van een swingende avond, midden in een prachtig verlicht park. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om daar met mijn Canon te gaan fotograferen (dat zou wel iets te veel gevraagd zijn, denk ik), maar  een feestje bouwen? Dat kunnen ze.  Het leukste had Nikon voor het laatst bewaard; We kregen bij het verlaten van het feest allemaal een prachtige 400mm lenstas. Komt dát even goed uit!

Opstelling

Thuis gelijk weer achter de computer om te kijken of ik opgesteld ben. En ja hoor, Ik speel! In de basis! Morgen krijg ik te horen wat ik moet doen.