Review: Sigma 24-70mm F2.8 IF EX DG HSM

Sigma had al enkele jaren een dergelijk objectief in het assortiment, maar zonder snelle scherpstelmotor. Het nieuwe model is uitgerust met ultrasonische HSM-techniek en is optisch compleet opnieuw ontworpen. Na de verrassend positief geteste 50mm 1.4 EX DG HSM standaardlens, doet Sigma nu een gooi naar het populaire 24-70 bereik.

Eerste indruk

Geteste versie: Canon
Camera: Canon Eos 5D Mark II (21 Megapixel, fullframe)

Sigma’s nieuwe 24-70 F2.8 is een stuk compacter en lichter dan de concurrerende modellen van Canon en Nikon. Hij balanceert prettig op een Canon 5D mark II en je merkt eigenlijk niet dat je zo'n lichtsterke zoomlens op je camera hebt zitten. De afwerking is, zoals we gewend zijn van Sigma een vorm van antracietgrijs, met fijne zanderige textuur. De plastic zonnekap is compact en van het vlinder-type. Opvallend is de 82mm filtermaat, wat de aanschaf van filters een dure aangelegenheid maakt. De concurrentie weet het bij 77mm te houden. De nieuwe HSM-motor levert wat je van een ultrasonische scherpstelmotor mag verwachten: snelle en stille autofocus.

Alle raw-bestanden zijn met het 'Camera standaard'-profiel in Adobe Camera Raw  5.3 geconverteerd. Verscherping, ruisreductie en andere correcties werden uitgeschakeld. Er is geen verscherping toegepast op de uiteindelijke bestanden in Photoshop. De hier behaalde resultaten zijn de minimaal te verwachten scherpte in de praktijk.

Bij een zoomlens is er vaak sprake van niet-consistente prestaties. Op bepaalde standen in het zoombereik kunnen factoren als scherpte, vignetting en chromatische aberraties behoorlijk verschillen. We testen het objectief op drie standen: Op z'n wijdst (24mm), in de telestand (70mm) en als 'standaardlens' (50mm).

24mm

We beginnen met de scherpte op de wijdste stand. De linkerkolom is een 100 procent uitsnede uit het midden van het beeld. Rechts zie je een uitsnede uit de rechterbovenhoek.

De prestaties in het midden zijn, zeker voor een zoomlens, uitzonderlijk goed. De scherpte is vrijwel meteen op zijn maximum en neemt pas bij F16 af, om op F22 behoorlijk in te zakken. De prestaties in de hoeken zijn minder, wat bij een zoomobjectief te verwachten is. Op F2.8 is de scherpte merkbaar minder dan op F4.0 of hoger. De optimale scherpte is bereikt bij een diafragma van F8.0 en neemt pas weer bij F22 zichtbaar af. Al met al weet de Sigma in de wijdste stand prima prestaties neer te zetten op gebied van scherpte. Wel heeft de Sigma 24-70 F2.8 HSM last van storende chromatische aberratie. Het diafragma ‘knijpen’ heeft weinig positieve invloed op de kleurverstoringen.

50mm

Een zoomlens is niet alleen handig om op z'n uiterste standen te gebruiken. Juist waar je normaal een lichtsterke standaardlens zou meenemen, kan een goede zoomlens ook een alternatief zijn. De Sigma 24-70 F2.8 HSM stelt wat dat betreft niet teleur, de optische prestaties zijn op 50mm uitstekend.

Op F2.8 krijg je acceptabele resultaten, ook in de hoeken. Het beeld lijkt op deze stand in zijn geheel iets donkerder dan op de andere standen, dit los van de vignettering in de hoeken. Het is niet ongebruikelijk voor zoomlenzen om over het gehele bereik een ietwat variërende 'echte' lichtsterkte te vertonen. De middenscherpte is tussen F4.0 en F11 op zijn maximum. In de hoeken haal je maximale prestaties vanaf F8.0 tot F16. Chromatische aberraties zijn nauwelijks of niet zichtbaar in de 50mm stand.

70mm

In de telestand zien de resultaten er weer anders uit . In het midden is de scherpte acceptabel op F2.8 en zijn F4.0 en F5.6 goed te noemen. Optimale scherpte vind je tussen F8.0 en F11, waar F16 weer het predikaat 'goed' kan dragen. F22 is door diffractie wederom het minst scherp.

De hoeken vertonen op F2.8 significante vignetting. Deze is vanaf F5.6 verdwenen. De scherpte heeft een vergelijkbaar verloop als in het midden van het beeld. F8 en F11 bieden dan ook de hoogste detaillering. Helaas steken de vervelende chromatische aberraties die we bij 24mm zagen weer de kop op.

De optische prestaties zijn - de aberraties buiten beschouwing laten - zeer goed te noemen. Het objectief is over het hele bereik wijd open zonder al teveel zorgen goed bruikbaar. Zeker wanneer er in de hoeken geen kritische beeldinformatie te vinden is.

Chromatische aberraties

De overduidelijke aanwezigheid van chromatische aberraties is minder positief. Het diafragma knijpen helpt nauwelijks, de kleurvertekeningen zijn ook zowel in de hoeken als het midden van het beeld te zien. Bij korte scherpstelafstanden lijken ze extremer te worden. Gelukkig gaat het om een vorm van vertekening die eenvoudig te corrigeren is. Met een paar muisklikken in de raw-conversie of in Photoshop maak je er korte metten mee. Gebruikers van de nieuwste dslr's die over automatische CA-correctie beschikken zullen in jpg-stand er weinig van merken.

De term 'bokeh' wordt gebruikt om de weergave van onscherpe delen in een foto mee aan te duiden. De kwaliteit van deze onscherpte, meestal in de achtergrond maar soms ook in de voorgrond, is met name van belang bij close-up werk. Ook bij normale werkafstanden kan de kwaliteit van de bokeh van belang zijn (tijdens nachtopnamen bijvoorbeeld).

Door de 9 afgeronde diafragmabladen is er een bijna perfecte cirkel waarneembaar. De cirkel is ook bijzonder even van karakter, zonder een donkerder of lichter midden. Meestal is dit een teken van goed ontwerp en dus algemene prettige onscherpte. Wanneer onscherpe delen zich een stukje voor het scherptevlak bevinden zijn ze minder 'zacht' en krijgen ze hardere randen.
Dit is een logisch gevolg van het ontwerp, waarbij gekozen moet worden voor een prettige achtergrondonscherpte, of juist voorgrondonscherpte. Al met al produceert de Sigma 24-70 F2.8 EX HSM prettige bokeh.

Canon EOS 5D Mark II, 70mm, F2.8, 1/320e sec.

Rond de minimale scherpstelafstand van 38cm troffen we een onverklaarbare onscherpte aan in ca. 50 procent van de gemaakte foto's. De focusindicator gaf aan dat het beeld scherp zou moeten zijn, maar de praktijk leverde onscherpe foto’s op. Met name bij langere brandpunten lijkt dit voor te komen. De prestaties in het ‘macro’-gebied vallen dan ook tegen. Het ontwerp van het objectief lijkt te zijn toegespitst op wat langere werkafstanden, vanaf ca. 1 meter.

Ook als de scherpstelling zijn werk wel goed doet, zijn de prestaties dichtbij niet optimaal. De kwaliteit in de hoeken is onder de maat. Chromatische aberraties lijken het hele kleurspectrum te bevatten. Desondanks blijft correctie in raw-conversie goed mogelijk.

De resultaten die we in de praktijk kregen hebben we onder gecontroleerde omstandigheden nog eens herhaald, de bevindingen waren identiek. De camera zit er regelmatig naast met de scherpstelling, zoals in bovenstaand voorbeeld goed is te zien.

Op alle zoomstanden is flinke vertekening te zien. Van 40mm tot 70mm is er sprake van kussenvormige vertekening. Deze is goed te corrigeren met bijvoorbeeld Photoshop. De vervorming vanaf 24mm tot ca. 30mm is tonvormig, maar helaas niet gelijkmatig van verloop. Aan de randen is er minder vervorming dan in het midden van het beeld - onmogelijk om goed te corrigeren in Photoshop of een raw-converter.

Een andere opvallende observatie is een vorm van vignettering op 24mm, bij F11-F22, die je eigenlijk alleen tegenkomt bij gebruik van APS-C objectieven op full-frame camera’s.
Onderstaande uitsnede (c.a. 50% reductie van de rechterhoek) laat dit goed zien. Deze 'donkere hoekjes' zijn exclusief zichtbaar op 24mm. Het lijkt erop dat de lens op deze stand moeite heeft om de full-frame sensor in zijn geheel af te dekken.

Flare

Positief is de zeer goede resistentie tegen lensflare. Op alle standen van het bereik lukte het niet om ‘flare’ te genereren in dagelijkse situaties. Ook als je geen gebruik maakt van de zonnekap. De Sigma 24-70 F2.8 HSM is ook goed bestand tegen overstraling.

In onderstaande slideshow vind je 10 testfoto's. De foto's zijn in origineel formaat te downloaden via de menuoptie. Op alle foto's berust copyright. Foto's mogen enkel gebruikt worden voor persoonlijke evaluatiedoeleinden.

Sigma’s 24-70 F2.8 EX DG HSM laat flink wisselende prestaties zien. In het close-up gebied presteert de Sigma matig, dankzij inconsistente autofocus en overduidelijke chromatische aberraties. De onregelmatigheden deden zich op verschillende camera’s voor (Canon EOS 5D, Canon EOS 5D Mark II). In hoeverre de resultaten exemplarisch zijn, is onduidelijk. We gaan er vanuit dat de resultaten behaald zijn met het testexemplaar representatief zijn voor het objectief.

Op gebied van scherpte op lange en middellange afstanden weet de Sigma wel zeer competitieve prestaties neer te zetten. De flarebestendigheid is uitstekend te noemen en ook op het contrast, de neutrale kleurweergave en de ronde, zachte bokeh is niets aan te merken. De soms storende chromatische aberraties zijn gelukkig eenvoudig te corrigeren.

De Sigma 24-70 F2.8 EX DG HSM is momenteel verkrijgbaar voor ca. 800 euro. Bijna het dubbele van de oude variant, maar desondanks voordeliger dan de merkeigen alternatieven van Canon, Nikon en Sony.

Oordeel